Zmiana dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenia w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem informacji rynku wewnętrznego cz V zatrudnienie



Zmiana dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenia w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem informacji rynku wewnętrznego cz V

Sprawozdawca A. Weisgerber: Potrzebne jest, aby przyspieszyć procedurę. Są braki wykształconych pracowników. Mobilność zawodowa jest istotna, jednak kwestia bezpieczeństwa pacjentów jest priorytetowa. Trzeba zapewnić wysoki poziom znajomości języka w służbie zdrowia. Powinny obowiązywać systematyczne, obowiązkowe testy języka mówionego i pisanego. Komisja proponuje, aby testowany był jeden język roboczy, co może być niewystarczające w niektórych przypadkach. Potrzeba mechanizmu, który będzie priorytetowo traktował bezpieczeństwo pacjentów. Trzeba uniemożliwić, aby lekarz pozbawiony prawa wykonywania zawodu w jednym kraju mógł pracować w drugim. Propozycja Komisji w zakresie karty zawodowej jest dobra, ale powinno ona być czymś dobrowolnym. Ostateczne potwierdzenie kwalifikacji zawodowych powinno być dokonywane w kraju zamieszkania. Brak egzaminów zawodowych w kraju zamieszkania może okazać sięniebezpieczne. W przypadku automatycznego uznawania praw wykonywania zawodu, potrzeba ustalić minimalne wymogi, jeżeli chodzi o szkolenie. Są one stosowane w przypadku: lekarzy, weterynarzy, dentystów, architektów, chemików i położnych. W przypadku farmaceutów, lista działań, jakie oni podejmują jest niezgodna z rzeczywistością, wymaga ona uaktualnienia. Klauzula 3 letniego doświadczenia zawodowego pozostaje włączona, państwa członkowskie nie musza uznawać kwalifikacji zawodowych, które mają mniej niż 3 lata. Odnośnie pielęgniarek Komisja proponuje 12 lat szkolenia zawodowego. Natomiast w Europie są dwie metody: 12 lat ogólnego szkolenia, albo, co najmniej 10 lat szkolenia ogólnego a potem szkolenie zawodowe. Trzeba zastanowić się jak połączyć szkolenie teoretyczne z doświadczeniem praktycznym.

M. Pirillo: Propozycja Komisji w sprawie 12-o letniego, minimalnego czasu szkoleń dla pielęgniarek, jest dobra. Uzasadnia to postęp medycyny, technologia rozwija się szybko i mamy do czynienia z coraz bardziej skomplikowanymi zabiegami, dlatego pielęgniarki trzeba szkolić dłużej i dokładniej. 12 lat powinien być to okres dla pielęgniarek, które chcą wykonywać swoją prace poza swoim krajem. W wielu krajach okres szkoleń wynosi dłużej niż 12 lat. Odnośnie systemu szybkich alertów, zasada ta powinna być wzmocniona przez konkretny artykuł, żeby władze właściwe we wszystkich krajach członkowskich były poinformowane, na temat osób, które utraciły prawo wykonywania zawodu.

M. Yannakoudakis: W tej dyrektywie są 3 podstawowe obszary: język, alerty i kwalifikacje. Zdarzały się już problemy ze znajomością językową w tej branży. Dyrektywa powinna być w tej sprawie zmieniona, ale obowiązkowe testy językowe mogą stanowić zbyt duże brzemię administracyjne dla państw członkowskich, które zatrudniają wiele osób w sektorze opieki zdrowotnej. Mechanizm alertów może wyeliminować problem niekompetentnych osób szukających pracy w różnych częściach Europy.